زبان فارسی
از لاشار
فارسی یا پارسی، (که پارسی دری و دری نیز نامیده میشود.) زبانی است که در کشورهای ایران، افغانستان [۱]، تاجیکستان [۲]و ازبکستان[۳] به آن سخن میگویند (برخی زبان پارسی در تاجیکستان، ازبکستان و چین را پارسی تاجیکی مینامند.
پارسی زبان رسمی کشورهای ایران و تاجیکستان و یکی از زبانهای رسمی کشور افغانستان است. در ایران نزدیک به ۴۰ میلیون[۴]< (بین ۵۸٪ تا ۷۹ ٪) پارسی زبان هستند[۵]؛ در افغانستان ۲۰ میلیون، در تاجیکستان ۵ میلیون[۶]، و در ازبکستان حدود ۷ میلیون نفر.[شیوه ارجاع به منابع نیازمند منبع] زبان پارسی گویشورانی نیز در هند و پاکستان دارد (نگا:زبان پارسی در شبه قاره هندوستان). روی همرفته میتوان شمار پارسیدانان جهان را حدود ۱۱۰ میلیون نفر برآورد کرد. [شیوه ارجاع به منابع نیازمند منبع]
گرچه پارسی اکنون زبان رسمی پاکستان نیست، پیش از استعمار انگلیس و در زمان امپراتوری مغول (به فرمان اکبرشاه)، زبان رسمی و فرهنگی شبهقاره هند بودهاست. زبان رسمی کنونی پاکستان، اردو، که «اسلامیشده»ی زبان هندی است، بسیار تحت تأثیر پارسی بودهاست و واژههای پارسی بسیاری دارد به خاطر تأثیر بسیار زیاد زبان پارسی در پاکستان، بنیانگذاران پاکستان تصمیم گرفتند که سرود ملی آن کشورً به زبان پارسی سروده شود. (نگاه کنید به قومی ترانه)[۷]
